Iris van Dongen, Martha Colburn en Alisa Margolis:
Vixen
 
Tijdens de groepstentoonstelling 'Vixen' in galerie Diana
Stigter, worden o.a. 16 mm film werken van Martha Colburn (USA) getoond, tekeningen van Iris van Dongen (NL) en schilderijen van Alisa Margolis (USA).
Deze groepstentoonstelling met een 'in your face' mentaliteit is sterk refererend aan de New-Gothic stroming, in Amerika ook wel tot post-9/11 of post Columbine esthetiek benoemd. Naast referenties aan dit genre van transgressieve, gewelddadige, door Heavy Metal muziek beïnvloede kunstwerken tonen deze kunstenaars een gender-bewuste interpretatie op het symbolisme, postmodernisme en schilderkunst uit de 17e eeuw.
Het opvallende element in de films van Martha Colburn (USA) is haar vertaling van het gegeven schoonheid en verleiding in haar films. Door het werken met een techniek als (film)collage in deze context ontstaan er zowel deconstructieve als instructieve eigenschappen. De vrijheid, maar ook het agressieve van het werken met collages (cutting-ups) - stammend uit de tijd van de Dadaïsten (1920) - lijkt met het ontleden van het origineel en de wreedheid ten aanzien van het afgebeelde zijn weg te vinden naar deze tijd.
Het weigeren van het opgelegde beeld van schoonheid vindt zijn weerslag ook in Gothic-gerelateerde kunst: het romantiseren van het verschrikkelijke.
Colburn geeft dit vorm door middel van realistische verwijzingen naar jaren '70 horrorfilms en rock-album hoezen. In de 16mm film 'Mexuality' (te zien tijdens deze tentoonstelling) lijken de hoofdpersonen twee Mexicaanse worstelaars die het ene moment de liefde met elkaar bedrijven en het andere moment (gewichtloos boven de boxring zwevend) een Siamese tweeling zonder armen en benen lijken te zijn. De afzonderlijk geproduceerde en bewerkte frames van Colburn hebben de impact van het werk van een kunstenaar als Edvard Munch, maar door de videoclipachtige vertellingen en het gebruik van cartooneske muziek brengt Colburn je in twijfel over het wrede in haar wereld waar de zich mensen voornamelijk gedragen als door seks gedreven komedianten.
Het gestileerde, florale in de schilderijen van Alisa Margolis (USA) overstijgt het menselijke bestaan. De zwarte glossy achtergronden waarop de bloemen een vorm van gewichtloosheid lijken te hebben, zou je kunnen omschrijven met de term 'Camp Sensibility'. Deze term (van Susan Sontag) definieert een artistieke benadering die nadrukkelijk gebruik maakt van decoratieve elementen, het theatrale, ironie en esthetiek boven inhoud.
Margolis speelt in haar schilderijen met verwijzingen naar de verleiding van decadentie en overdaad, van schoonheid en de cyclus van bloei en verval. De bloemen in haar stillevens zijn bedrieglijk: achter hun glanzende oppervlak lijkt een innerlijke verrotting schuil te gaan, zoals bij de getormenteerde, verdraaide torso's en portretten van Francis Bacon.
Door middel van oppervlak, schaal en formaat is er sprake een visuele ervaring die voorbij gaat aan het symbool en de metafoor.
De angst voor transgressie van de ervaren realiteit in de beslotenheid van het beeld heeft het moderne beeld in de afgelopen jaren gemarkeerd en is er gedeeltelijk verantwoordelijk voor dat het portret een gespecialiseerd gebied is geworden. De kunstenaar Iris van Dongen (NL) representeert zichzelf in haar tekeningen en verhoudt zich zo tot een eeuwen oude traditie. Binnen het vastleggen van de afgebeelde persoon, creëert Van Dongen een vorm van afstand om een gepassioneerde gemoedstoestand te versterken. De rijkelijk met hoofdhaar bedeelde vrouwen van Van Dongen bevatten expliciete verwijzingen naar het symbolisme, soms gecombineerd met rechtstreekse kunsthistorische verwijzingen zoals de plaatsing van een modernistische schilderij op de achtergrond. De werken articuleren geen structuren en mechanismen van botten en spieren, maar filosoferen over grotere gedachten, de achterliggende machinaties van het menselijk bestaan.
Het anti-pure in het werk van Iris van Dongen is een gevecht tussen goed en kwaad in smaak en esthetiek. Het kan worden geplaatst in de actuele ontwikkeling waar het gebruik van specifieke stijlmiddelen opnieuw ter discussie wordt gesteld.
Martha Colburn is in 2002 afgestudeerd aan de Rijksacademie, Alisa Margolis is in 2003 afgestudeerd aan de De Ateliers, Iris van Dongen is afgestudeerd aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam.
|
|
