Olivia Glebbeek en Evelien Krijl:
Een ongestoord gesprek
|
Olivia Glebbeek en Evelien Krijl struinden langs de paviljoens op het terrein van psychiatrisch ziekenhuis Altrecht in Den Dolder, draaiden mee op verschillende afdelingen in de kliniek, peilden de meningen van omwonenden en besloten uiteindelijk om geen Klassiek Kunstwerk te maken. In plaats daarvan wilden ze door middel van non-verbale communicatie een brug slaan tussen de verschillende groepen mensen.
Tijdens het meedraaien op de afdelingen vonden Glebbeek en Krijl op prikborden her en der fragmenten uit de lessen sociale vaardigheid, waarin rituelen worden beschreven van begroeten en afscheid nemen, een praatje maken, iets vragen, of luisteren naar de ander. Tien van deze basisrecepten voor correct (?) gedrag werden door hen op T-shirts gedrukt. Wie het kledingstuk draagt, kan non-verbaal de eerste stap zetten tot een ‘ongestoord’ gesprek. De betekenis van dit kunstwerk wordt bepaald door de persoon en de context waarin het T-shirt gedragen wordt, en door de aard van het contact met de ander. In de eerste plaats werden de shirts uit het 2e hands winkeltje van de inrichting zelf bedrukt. Vervolgens waaiert het kunstwerk vanuit de inrichting naar buiten toe uiteen in tal van persoonlijke ervaringen.
Glebbeek en Krijl organiseerden in Het Vijfde Seizoen ook workshops Lachmeditatie voor cliënten, personeel en omwonenden. Ze zochten naar een universele, expressieve taal, die tegenstellingen tussen mensen kan opheffen en eenheid kan aanbrengen in een divers samengestelde groep.
Valt er wat te lachen als er niets te lachen valt?
Lachen in Den Dolder bleek te voorzien in een grote behoefte; een enorm aantal mensen volgden de workshops, lieten hun middenrif schudden in gezamenlijke lachsalvo’s om daarna stil te luisteren naar elkaars ademhaling en andere omgevingsgeluiden. De workshops werden met de camera vastgelegd. De fonkelingen in de ogen van de deelnemers spreken boekdelen.
En dat in Den Dolder.
|
|
