Pascal Bernier en Patrick Codenys:
Jeux de massacre
 
|
Het MAC's stelt een onverwachte ontmoeting voor van twee kunstenaars van de Franse Gemeenschap: Pascal Bernier en Patrick Codenys. Eén van hen is plastisch kunstenaar, de andere- één van de stichters van de electronische rockgroep Front 242 - werkt rond geluid.
Met haar economie die gericht is op het rendement van de machine, vindt het moderne tijdperk het essentiële van haar hedendaagse esthetiek in het spektakel van de mechaniek en de mechanisatie van het spektakel die er onvermijdelijk uit voortvloeit. De militaire sector was symptomatisch voor deze dialektiek: de propagande (cinema, optochten, meetings) wordt zo even industrieel als de massieve bewapening. Naarmate het geweld zich automatiseert of mechaniseert, wordt haar representatie steeds onbewuster, zelfs subliminaal, tot het punt dat men vandaag spreekt over virtuele oorlogen (Jean Baudrillard, La guerre du Golfe n'a pas eu lieu, 1991).
Rond de documentaire Oeil-Machine III (2003) van Harun Farocki gewijd aan de hedendaagse technologieën van de militaire en burgerlijke beeldtaal, worden de vanitassen en natures mortes van Pascal Bernier getoond, alsook de geluids- en pseudo-militaire installaties van Patrick Codenys (lid van de groep FRONT 242).
De tentoonstelling ondervraagt dit verband tussen de realiteit van de dood en de dood van de realiteit, ambiguer dan ooit.
Het geweld wordt er opgeroepen in een theater van operaties die duidelijk voortkomen uit spelletjes van simulatie en dissimulatie; datgene waarvan, onder andere, de video Jack the Ripper rekenschap geeft. Deze collectieve video (beeld : P.Bernier ; geluid : P.Codenys) verplaatst de handeling van een seriemoordenaar uit een computerspel naar het domein van de kunst, en dan voornamelijk de schilderkunst.
|
|
