Giuseppe Penone:
Des veines, au ciel, ouvertes
 
|
De poëtische titel van de monografische tentoonstelling Des veines, au ciel, ouvertes (Aders, in de open lucht, geopend) verwijst naar zowel de anatomie van de ontschorste bomen van Giuseppe Penone als de geologie van de oude steenkoolmijnen van Le Grand-Hornu. De tentoonstelling is uitgewerkt door Laurent Busine in nauwe samenwerking met de Italiaanse beeldhouwer zelf. Na Creuser la mémoire de la boue (Palais des Beaux-Arts de Charleroi, 1986) biedt ze ons voor de tweede keer de gelegenheid om in België kennis te maken met een coherent ensemble van werken van deze kunstenaar, wiens artistieke loopbaan eind jaren 1960 in de Arte Povera-beweging begon.
Hoewel op de tentoonstelling verscheidene historische werken te zien zijn, waaronder Hij zal blijven groeien behalve op deze plek (1968) of Zijn eigen huid ontwikkelen (1972), worden er ook diverse recente bronzen tentoongesteld, waaronder de verrassende reeks Geometrie in de handen, die het principe van vormen gevormd door de leegte van de handen ontwikkelt en uitvergroot, een principe dat Penone al in 1979 in Scherven uittestte.
De figuur van de boom staat centraal in het oeuvre van Giuseppe Penone en neemt ook op de tentoonstelling een belangrijke plaats in: in de lange brugzaal van het MAC’s, waarvan de vloer volledig met dierenhuiden is bedekt, staat Matrice di linfa opgesteld. Dit is een lengtedoorsnede van een boom waarin met archeologengeduld het fossiele beeld van deze enkele jaren jongere boom is uitgekerfd, één welbepaalde groeiring volgend. Deze holte in de open lucht is gevuld met een roodkleurig plantaardig hars, als verwijzing naar het menselijke bloed.
De boom, die ook voorkomt in Bladerhuiden (2007), een brons in het bezit van het MAC’s, en in Vertakking (1987), een fontein geïnstalleerd in het park van Le Grand-Hornu, treffen we nogmaals in fossiele vorm aan in de reeks Mijnen (1989-1990) – dit zijn leistenen waarop is getekend met grafiet, deze gekristalliseerde koolstof die tegelijk het materiaal is van de potloodstift en, in een minder zuivere vorm, dat van de steenkooladers.
|
|
