|
Je suis seul, avec vous
 
|
"Het raadsel bestaat erin dat mijn lichaam tegelijk ziend en zichtbaar is."
"L'énigme tient en ceci que mon corps est à la fois voyant et visible."
Merleau-Ponty
De zomertentoonstelling van het MAC’s, Je suis seul, avec vous, brengt een vijftiental eigentijdse kunstenaars samen van wie de meeste werken – vooral video’s en foto’s – maatschappelijke entiteiten voorstellen: koppels, gezinnen, vrienden, gemeenschappen, volksgroepen, netwerken, forums, enz.
Het zijn zowel portretten van groepen als groepen van portretten (in totaal zowat 1000 afbeeldingen!) waarvan de auteurs – vaak niets meer dan samenstellers van anonieme archieven (Jonathan Monk, Fiona Tan, Claes & Rochette) – tegelijk dicht en ver zijn, net zoals de mensen die worden voorgesteld ook alleen en samen zijn.
Deze paradoxale ruimte tussen onszelf en de anderen, deze afstand die ons scheidt van onze medemensen maar ons toch in een maatschappij verbindt, valt uiteen in plaatsen die de kunstenaars als etnografen bekijken, met een nu eens afstandelijke en dan weer gedweeë blik. Het gaat om exotische landen, volkse tradities, verre culturen waarvan de maatschappijen, die vaak niets meer zijn dan marginale gemeenschappen en efemere groepen, telkens weer hun
dorst naar het andere lessen: fascinatie voor de dragqueen (Nan Goldin), voor de publieke vrouw (Wolfgang Tillmans) of voor de gewone voorbijgangster (Miroslav Tichy), medeleven met de slachtoffers van het mondiale liberalisme (Bruno Serralongue) of van de politieke ontgoocheling (Tobias Zielony), nieuwsgierigheid naar de plaatsen waar de lokale folklore zich afspeelt (Jeremy Deller), naar vreemde talen (Bruant & Spangaro), voorouderlijke rituelen (Ria Pacquée) of archeologisch stukken (Jean-Pierre Bertrand). Hoe dan ook, de blik die zij via hun voorstellingen op de anderen werpen,
stopt niet aan hun oppervlak maar verlengt zich naar ons toe door zich om te keren – zoals in een spiegel – zodat wij op onze beurt anderen worden en ons zichtbaar kunnen voelen, opgenomen in die bij uitstek visuele wereld waarin alles wat we zien, zelfs het meest verstijfde lichaam, het lichaam dat
ogenschijnlijk het meest gesloten is, ons aankijkt, ons aanraakt, ons aanspreekt.
Denis Gielen
De tentoonstellingscommissaris:
Denis Gielen is kunstcriticus en directielid van het MAC’s. Daarnaast is hij hoofdredacteur van het tijdschrift DITS en auteur van de Atlas de l'art contemporain à l'usage de tous (2007). Hij was eerder al commissaris van verscheidene tentoonstellingen in het MAC’s, waaronder Le Tableau des Eléments (2005), Le soigneur de gravité (2008) en Jeux de massacre (2009).
|
|
