|
En plein air
 
|
Beste kunstvrienden en kunstvriendinnen. Welkom op deze mooie dag. Met drie Noordelijke schilders, een Poolse glaskunstenares en een keramiste uit het Utrechtse gaat Galerie Van Strien op volle kracht de zomer in. Laat het niet onopgemerkt blijven.
Een aantal jaren geleden op de inmiddels ter ziele gegane Holland Art Fair in den Haag probeerde een galeriehouder mij over te halen tot de aankoop van een schilderij. daar moet je als bezoeker niet raar van op kijken. Om de urgentie van deze aankoop kracht bij te zetten vertelde hij mij , tussen neus en lippen, dat de schilder in kwestie ernstig ziek was. Waarschijnlijk al stervende. Misschien zelfs al dood. De prijzen zijner werken zouden dan ook, daar was hij stellig van overtuigd, in de komende maanden exploderen. Ik zou gek zijn als ik niets van hem zou kopen.
Kortom; een wervend praatje. Zal ik nou ook eens?
Het glas van Beata Stankiewicz heeft een heldere, krachtige, catchy uitstraling. Door het uitbundige kleurgebruik en grappige toevoegingen zoals dat breiwerk van zilverdraad – kijkt u maar even goed - heeft het tegelijkertijd iets frivools. Razend aantrekkelijk werk is het, technisch en artistiek volstrekt overtuigend. Beata Stankiewicz exposeerde in tal van landen van Europa. Haar werk was te zien in het Corning Glass Museum in New York, werd aangekocht door diverse Poolse musea. Jawel: museumstukken dus.
Stankiewicz is onlangs genomineerd voor de prestigieuze internationale glastentoonstelling van 2013 in Tokyo. Zelf is Beata allerminst een museumstuk. Ze is nog jong en kan nog jaren mee. Haar roem kan en zal alleen nog maar toenemen. Hoezo crisis. Wat recessie. Je bent gek als je dit werk niet koopt.
Als jullie tijdens een wandeling op een koude, stormachtige herfstdag, in striemende regen ergens in het Groninger of Drentse land een figuur gehuld in oliejas waaronder een aantal wollen truien, ziet schilderen, een fiets met karretje tegen een boom, een enorm doek op schildersezel, dan moet dat Gertjan Scholte Albers zijn. De natuur is zijn enige atelier.
De schilderijen van Gertjan Scholte-Albers vallen op door een woest, theatraal kleurgebruik: deze landschapsschilder geeft zijn landschappen extra expressie door, als hem dat zo uitkomt, letterlijk een draai te geven aan de vertrouwde kleurencirkel. Met een halve draai krijg je het kleurennegatief . Groen wordt lila. Maar het kan ook wat minder rigoureus, net even een kleinere kleurverschuiving hier en daar.
Hoe dan ook: De werken van Gertjan zinderen van al die onverwachte kleuren, maar ook van de grillige vormen, de transparantie van de bewegelijke tussenruimtes en schaduwplekken, het trillende perspectief, de vertekeningen, die je ook ziet in de stads- en dorpsgezichten. De vibraties komen ook van de manier waarop hij de verf gebruikt: verf is verf en dat zullen we weten. En ruiken. Het ligt er centimeters bovenop, klodders, zo uit de tube op het doek. Met overgave opgebracht tot een fascinerend, hallucinerend ballet van vorm en kleur. Als je even niet oplet lijkt de voorstelling te bewegen. Maar dat zal dan wel verbeelding zijn. .
Met zijn onbekommerde, brede uitbundige verfstreken is Dirk Beintema een nazaat van de Ploeg-schilders. Ook Beintema schildert graag buiten. Friese landschappen, Friese dorpjes, Rewert, Finkum, Aegum, waar God misschien, zoals Jorwert, nog niet helemaal verdwenen is. Dirk gaat creatief om met zijn onderwerp. Ook bij hem dat eigenzinnige kleurgebruik, die vertekening van de waargenomen werkelijkheid want zo bontgekleurd is nergens een weiland meer. Hij laat zijn twee kalfjes liggen en een ouderwetse droomwei, met verschillende kleuren groen gras, met plekken geel van de paardebloemen, lila van de pinksterbloemen en het blauw van een paar slecht afgewaterde plassen.
Een heel andere benadering van de landschapsschilderkunst zien we bij Gerrit Wijngaarden. Wat een kwetsbaarheid alleen al in dat tere huidje! Je durft ze nauwelijks zonder handschoenen aan te pakken, die schilderijtjes. Ook al vanwege die mooie, delicate lijstjes… ik zwijg erover anders gaan jullie straks allemaal voelen. Ik moet het hebben over de dromerige , stille verlatenheid van Wijngaarden’s Noordelijke vergezichten. Niet over dat stilletjes priegelen op de vierkante millimeter dat er aan voorafgaat. De rode draad in zijn werk is inderdaad de stilte. de aangename stilte in een serene ruimte van het landschap, of de ongemakkelijke stilte, de beklemmende of zelfs dreigende stilte van zijn stads- en huisinterieurs, hier overigens nu niet te zien. Alles bij Gerrit is stil, mooi stil en in volmaakte balans: kleuren, vormen, compositie, stofuitdrukking.
Het hier tentoongestelde werk van Margreet de Vries past wonderwel bij al dit buitengebeuren. Kijk maar eens naar die titels: Windvlaag, windvlagen, zicht op de wind , rimpelingen. We zien golvende vlakken en waaikommen.
Margreet houdt van dans, houdt van de wind die door het riet en over het water blaast, van de speelse lichtvlekjes die tussen de boombladeren op de grond vallen. Je ziet zelfs nog een lichte beweging van een ronddraaiende lijn in de porseleinen kommen.
Die versteende momentopnames van beweging, zoals Margreet dat zelf zo mooi zegt, staan de laatste jaren in het kader van contrasten. Die contrasten worden uitgedrukt in het gebruik van twee verschillende materialen – het rood-bruine steengoed en het helderwitte porselein - die zich steeds in wisselende gedaantes met elkaar verhouden.
Ach! Ik zie al iemand gapen. Genoeg gepraat. Ik open deze tentoonstelling.
|
|
