Nicole Carvajal  (1948)  

Nicole Carvajal - Manieu is geboren in Santiago, Chili. Woont en werkt in Leiden.

Statement:
In mijn werk creëer ik een fictie die steunt op losse elementen uit de realiteit, dit in een poëtische context en op een concrete manier. De relatie tot vrouwelijkheid en erotiek spelen hierbij een belangrijke rol, vooral het beeld van de vrouw zoals dat gezien wordt door mannelijke beeldmakers. Ik voel me uitgedaagd het proces van kijken en bekeken worden, tussen mannen en vrouwen, kunstenaar en model, vorm te geven. Het werk heeft daarbij een psychoanalytische geladenheid, die in balans gehouden wordt door ironie en kleurgebruik".
+ + lees meer...

Tentoonstellingen

Gallery Anna Pauwlona, Soest 1997 (s)
Stichting Beeldende Kunst, Amsterdam 1998 (s)
SIDAC Studio, Leiden 1999 (s)
De Regentes, Den Haag 2002 (s)
ZONE, Leiden 2002, (s)
Ars Aemula Naturae, Leiden 2000, (g)
Arti Forum, Voorburg 2000, (g)
SIDAC studio, Leiden 2001/2002, (g)
Exchange Oxford - Leiden/Oxford (UK) 2002 (g)
De Min, St Niklaas (België) 2003, (g)
Galerie Azul, Den Haag 2003, (g)
Stoutenbeek, Leiderdorp 2003, (g)
Grael Gallery, Amsterdam 2004, (s)
SIDAC studio, Leiden 2004, (g)
Ruimte verbeeld(t),Galerie de Steenlinde Soest, 2006 (g)
Ars Aemula Naturae Leiden Grafiek voor een jarige 2006
Ars Aemula Naturae Leiden Zelfportretten aan de Rijn 2006
Ars Aemula Naturae Leiden Olie/papier/hout/zink 2006
Vooraf en toe Leiden solo 2007
Stoutenbeek Leiderdorp Olie, papier, hout en zink 2007
Ernst&Young Den Haag Chileense kunstenaars 2007
Biennale Florence Florence Biennale 2007
TM100 Gouda solo (L’age de l’ innocence) 2008
Ars Aemula Naturae Leiden Wolkers (Kaft Kort Amerikaans) 2008
Scheltema Leiden Boek “Maartse buien” 2008
Ars Aemula Naturae Leiden Ledententoonstelling 2008
Galerie Jarsbo, solo, Aarhus, Denemarken 2010
Galerie SIDAC, Con-sequenties, Leiden, 2010
Galerie Arte sin Limites, Vrijheid Den Haag, 2010
Galerie de Pieter, Zomergasten, Leiden, 2010
Galerie Voor af en toe, Tekeningen, Leiden 2010

Een interview met Nicole Carvajal (okt 2006)
door Loukie Hoos

In november exposeert Nicole Carvajal bij ARS. Ze heeft Bernadette Drenth, Mary Geradts en Frida van der Poel uitgenodigd om mee te doen. “Ze zijn goed en anders dan ik maken ze echte dingen. Ik vind dat een mooie combinatie”. Het contrast tussen echt en afbeelding zal ze benadrukken door werk van haar mede-exposanten in haar eigen werk te integreren. Hoe, verklap ik niet. Nicole nodigde deze vrouwen ook uit omdat ze bij ARS enige terughoudendheid bespeurt ten opzichte van ontwerpers en die wil ze graag helpen doorbreken. En natuurlijk zijn er praktische overwegingen. “Ik houd van vol en alleen werk aan de muur vind ik te leeg“. En: “Mary en Frida maken dingen in één kleur. Dat geeft rust. Mijn schilderijen zijn al zo druk en vol“.

Nicole heeft de muren van ARS dus voor zich alleen. Ze kan veel ophangen en dat is een goede reden om hier vooral op haar werk in te gaan. Ze is blij met recent verworven vrijheid: “Ik hoef van mezelf geen series meer te maken. Ik mag iedere keer opnieuw beginnen en doen wat ik wil. Nog steeds voel ik me af en toe heel trots dat ik die vrijheid eindelijk heb veroverd”. Een nieuw schilderij begint niet met een idee maar met een stemming, zelden uitbundig of vrolijk. Verlatenheid, verdriet of eenzaamheid zijn belangrijke ingrediënten. Op zoek naar een bruikbaar beeld, gaat ze plaatjes kijken. Ze zoekt in tijdschriften, bij fotografen als Annie Leibowitz en in de kunst van alle tijden. In haar schilderijen wijst ze me details aan en vertelt waar die vandaan komen. “Dit gezicht was dit meisje van Vermeer. Dit erotische zeedier komt uit een boek met biologische tekeningen“. In Engeland vond ze net een boekje met prachtige portretten. Vroeger gebruikte ze vaak erotische afbeeldingen van Boucher of zwart-wit ansichtkaarten uit de 19e eeuw. Ze bewerkt de schatten die in de wereld rondzwerven. Al kijkend groeit in haar hoofd het beeld dat ze tenslotte zal tekenen.

Nicole is klassiek opgeleid. Eerst deed ze een paar jaar academie in Chili waar ze de basale vaardigheden leerde. Later, tot 1979, de Rietveld waar Herman Gordijn haar schilderdocent was. “Je leerde toen gelukkig nog schilderen“. Haar schilderijen bestaan uit drie lagen. “De eerste laag is de tekening in dunne verf met terpentine. Eigenlijk ben ik geen schilder maar een tekenaar, ik las vroeger veel strips, Superman bijvoorbeeld, en die klare lijn wil ik nog steeds. In feite kleur ik tekeningen“. De compositie is dan in principe klaar en in de tweede laag kleurt ze vlakken met de definitieve kleur of een contrastkleur die als onderschildering zal dienen. “Ik ben gierig met verf, ik weet: dit klontje, dat moet genoeg zijn voor dit vlak”. In de derde laag tenslotte worden details en patronen uitgewerkt en attributen toegevoegd die de betekenis van het beeld en de compositie ondersteunen. Veel ingrediënten ontleent ze dus aan werk van anderen: een lichaamshouding of een gezicht, de patronen waarmee ze veel vlakken vult en soms ook een manier van schilderen. “Natuurlijk heb ik me afgevraagd of dat mag. Ja, vind ik dus, als het nieuwe beeld maar anders genoeg is. Ik bedoel het lenen als compliment”.

Haar schilderijen ogen theatraal. “Het gebruik van gordijnen in een schilderij is een heel oud middel. Het maakt duidelijk dat er tussen de gordijnen iets belangrijks gebeurt. Mijn werk gaat over het spel dat we spelen, over vrouwen, relaties en emoties. Als mannen een rol spelen, fungeren ze als aanstichter van kwaad, ontrouwe macho‘s, de schoften in het verhaal die je moet wantrouwen. Heel anders dan de echte mannen in mijn leven”. Toch ziet Nicole haar werk als realistisch. “Kritiek is goed maar het leven is niet zo eenduidig, vrouwen doen mee aan het spel waarin ze gevangen zijn. Ik heb dat zelf ook gedaan. Kijk, deze vrouw is duidelijk aan het verleiden”.

Nicole wil graag door een eigen schilderij worden verrast. De kijker mag vrijelijk associëren op de complexe beelden die ze aanbiedt. Die zijn inderdaad vol, druk en ook on-Nederlands. Veel ontrouw en bij de vrouwen (stille) passie en soms lijdzaamheid en lijden. Het is de vraag waar deze beelden vandaan komen. Nicole komt voort uit kleurrijke geschiedenis. Haar voorouders van moederskant emigreerden uit de Médoc naar Chili, keerden later terug in de Franse wijnbouw en vertrokken vlak voor WOII opnieuw naar Chili. Haar Chileense vader voldeed aan het stereotype beeld van de mannen die ze schildert. Haar moeder gaf Franse les aan oude chic en Nicole kon als kind door hun statige huizen dwalen. Tenslotte was er Allende en daarna - toen Nicole op de academie zat - de coup die alles op zijn kop zette, ook haar leven.
Haar beelden ontstaan ongetwijfeld in een wisselwerking tussen haar herinneringen, de beelden die ze heeft opgeslagen en de plaatjes die ze bekijkt. “Ik heb veel oude bagage” zegt Nicole en dat is te zien. Soms heel letterlijk. Op een schilderij staat een prachtige oude auto, een soort Packard, die ik associeer met heel oude films. Volgens Nicole is het gewoon een auto waar ze als kind in zat. “Zo zagen de auto’s er uit in Chili. Ik weet nog hoe ze roken“.

(s) = solotentoonstelling
(g) = groepstentoonstelling

Exposities (komt nu voorbij)

De volgende instellingen hebben werk in stock:
Bonnefanten Kunstuitleen Maastricht, Maastricht
SBK Amsterdam KNSM, Amsterdam


Werken Toon afbeeldingen in apart venster

toon detailinformatie >>

Galeries.nl is sinds begin mei 2018 weer in de lucht, maar om de site up-to-date te houden ben ik op zoek naar vrijwilligers die bereid zijn om actuele exposities toe te voegen. Mail naar info@galeries.nl indien u hiervoor belangstelling heeft.

Op deze plek, in de laatste kolom, kunnen advertenties worden geplaatst.

Meer info over adverteren

Benno Tutein Nolthenius