Daniel Spoerri : kunstenaar / artist at GALERIES.NL

KUNSTENAAR / ARTIST >> naar website kunstenaar

Daniel Spoerri (1930)

Exposities (komt/future nu/now voorbij/past)

Colorful
Galerie Schoots + Van Duyse - Antwerpen
5/5/2013 - 15/6/2013

Renilde Hammacher 100 jaar: Een grote, stimulerende en stuwende kracht
Museum Boijmans Van Beuningen - Rotterdam
13/4/2013 - 15/1/2014

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar
Geboren in Galati, Roemenië.

De Zwitserse (van Roemeense afkomst) objectkunstenaar Daniel Spoerri is één van de voornaamste vertegenwoordigers van het nouveau-realisme.
In 1942 immigreerde Spoerri naar Zwitserland.
Van 1950 tot 1954 genoot hij een opleiding als danser.
Van 1955 tot 1957 was hij danser bij de opera van Bern.
In 1957 was hij assistent van K. Bremer bij het theater van Darmstadt. In deze periode schreef D. Spoerri artikelen over het experimenteel theater.
In 1960 verhuisde hij naar Parijs.
In 1960 was hij medeoprichter van het Nouveau realisme.
Kort overzicht van zijn loopbaan tussen 1960 en 1970:

Vanaf ’59, ’60 begint D. Spoerri aan zijn “trap pictures”, waarin hij objecten willekeurig op hun ondergrond, zoals een tafel, bevestigt en tot kunstwerk uitroept. Hij werd in 1963 beroemd met zijn menus-pièges: twaalf dagen werd het publiek in de Parijse galerie “J.” uiteenlopende menu’s voorgezet, samengesteld door verschillende kunstenaars en schrijvers, variërend van exotische heerlijkheden tot broodsoep (“Menu prison”). Na afloop fixeerde Spoerri de resten van de dis op het tafellaken en hing dat vervolgens als schilderij aan de muur. In de bediening zette hij dan bvb.de toen bekende kunstcriticus Pierre Restany. Als je zat te eten, kon je roepen: “Pierre, kom hier!” Toen kwam Spoerri ineens langs en zei:” Afblijven verder!” Dan kwam hij met zijn lijmpot: alles vastzetten, plastic over de asbak en hup weer een tafel klaar en aan de muur. Later heeft hij in Dusseldorf nog zijn eigen restaurant geopend, gebaseerd op datzelfde principe. Voor hem was het echt het fixeren van een moment. Een momentopname!

In 1961 had hij zijn eerste solotentoonstelling in Galleria Schwarz in Milaan, en nam hij deel aan de tentoonstelling “The Art of Assemblages” in New York.

In 1968 opent hij zijn eigen “Eat Art Restaurant” in Dusseldof en geeft het tijdschrift “Eat Art Edition” uit.

Daniel Spoerri ging wel eens naar de Vlooienmarkt. Daar had je mensen met van die tapijtjes met een hoop ouwe troep erop. Dan kocht hij de hele handel op, haalde een busje lijm uit zijn zak en plakte alles vast.

Daniel Spoerri verklaart: “Ik heb niets tegen het produceren van individuele schepping of in ieder geval niet tegen elke. Maar kunst interesseert me alleen voor zover het een optische les inhoudt. Ik maak me er niet druk over of het een individuele schepping is of niet. In elk geval is de grens tussen beiden moeilijk te trekken”.

Evolutie van het werk van Daniel Spoerri sinds de jaren ’70:
Vanaf 1970 gaat D. Spoerri meer en meer op zoek naar voorwerpen die reeds een eigen bestaan hebben doorgemaakt. Voorwerpen met een mooie patina van de tijd. Niet alleen op rommelmarkten, maar overal waar het toeval hem brengt, kijkt Spoerri uit naar objecten die hem aanspreken en die op zichzelf al een verhaal vertellen. Spoerri ontsluit de schoonheid van de voorwerpen en assembleert stukken die ergens een gezamenlijk verleden zouden kunnen geleid hebben. Met andere woorden, zou er ergens een rode draad bestaan, een “intrigue”. Of nog beter een mysterieuze alchimie tussen de verschillende objecten. Het samenbrengen van de objecten lijkt misschien maar een kleine ingreep, maar daar zit juist de kunst. Eerst het zoeken, dan het samenbrengen van de gevonden stukken met een gemeenschappelijk verhaal en tenslotte het assembleren van de objecten op de meest geslaagde wijze. Volgens hem wordt het object pas mooi, als het buiten zijn gebruik wordt gezet. Door het samenbrengen van die objecten verliezen ze uiteraard hun functie. Een mooi vb. daarvan is de genetische keten die hij realiseerde in 2002. Een 250 m lange keten van op de rommelmarkt gevonden objecten. Van porseleinen kopjes tot een opgezette kat. Soms nemen die assemblages wel eens een dramatische wending. Zie “Criminal Invistigations” van 1976, waarbij hij met krantenartikels, foto’s en wapens werkt. Spoerri is ook gefascineerd door protheses, lenzen, dieren en bont, kortom het lichaam, alles wat leeft of dood is. De laatste jaren laat Spoerri vaak zijn assemblages gieten in brons. Het gieten in brons heeft als voordeel, éénheid te verschaffen aan het werk. Het “samensmelten” van het geheel. Het laat hem eveneens toe zijn sculpturen in open lucht te presenteren wat voordien door gebruik van niet weerbestendige materiaal moeilijk was. Spoerri houdt van het toeval en daarom is hij alles behalve minutieus over de juistheid van de geut ten opzichte van het te gieten object, of beter gezegd de sculptuur wint aan intensiteit door toeval of ongevallen bij het gieten.