Jaco Faasse  (1964)  

Onder andere vrij schilder. Geboren in Middelharnis. Woont en werkt in Kampen.

Opleiding
Academie voor Beeldend Kunstonderwijs Kampen (1983-1986)

De taal van het landschap

Van jongs af ben ik gefascineerd door de herkenning van het leven in het landschap van wolkenlucht en aarde. Mijn drijfveren voor het schilderen zijn met name het diepe besef van het voorbijgaan en het verlangen naar vrijheid, heelheid en zuiverheid.
+ + lees meer...

Opgroeiend op het eiland Goeree-Overflakkee, las ik al jong de taal van het landschap, het toneel van lucht en wolken. Ze vormden het vanzelfsprekende klankbord van eigen vreugde en verdriet. In november de roodbruine akkers onder weemoedig grijs; in het voorjaar, vrolijk opklimmende wolken tegen hoog hemels blauwviolet.
De wolkenlucht vergezelde me buiten het dorp en mijn hart sprak er onbevangen mee als met de intiemste tegenover.

Als we ons het leven voorstellen als een huis, is het totstandbrengen en het zien van een schilderij als het betreden van een kamer met eigen waarheden die vragen om open oog en hart om ze te beleven en te bevatten. De maker en de toeschouwer zullen zich beiden soms een vreemde voelen in het beeld.
Van betekenis is het als een deel van het leven zich in de afzonderlijke kamers laat vinden; van onschatbare waarde zijn de momenten waarop alles ruimte is in begrip, ervaren, zien en voelen.

In de tastbare wolkenluchten vind en hervind ik het ontastbare, vind ik orde en ruimte in de chaos van tijd en plaats; zoek ik me van plaats en tijd zelfs te bevrijden. Schilderend vertaal ik het leven in de taal van het landschap; tot in de hemel, tot in de diepte, nooit helemaal donker, nooit helemaal licht. Wolken spreken met de aarde en ze ontmoeten elkaar in de horizon.
De aarde is soms bijna lucht, maar ook dit is een onmiskenbare werkelijkheid: de lucht is soms bijna aarde.

De liefde voor het schilderen is door de manier waarop mijn vader, Gerrit Faasse, aquarellen maakte en maakt, en de manier waarop hij mijn eerste probeersels inlijstte al voordat ik tien jaar was, onmiskenbaar gevoed.

Ik leef van verbeelding, zoals mensen dat algemeen doen. We verbeelden ons de ons omringende zienlijke en onzienlijke werkelijkheid tot een nieuwe werkelijkheid. We zoeken ermee naar woorden om te kunnen spreken over liefde, over vergankelijkheid, over de tijd en daarna.
Bij die verbeelding heb ik intensief stilgestaan met het realiseren van mijn website Leven van Verbeelding (zie bovenstaande link). Het werd een doordringen in de verbeelding in het leven van alledag, in het op de hielen zitten van de tijd, in de familiegeschiedenis, in de Omloop van Goeree-Overflakkee, in het religieus ervaren en in mijn schilderijen.
Pas in mijn laatste schilderij raak ik de hemel aan zonder de aarde. Voor even leven van verbeelding in een gedroomde, in een onrealistische werkelijkheid. En toch leven we van die verbeelding.


Werken Toon afbeeldingen in apart venster

toon detailinformatie >>

(advertentie)