Rob Scholte  (1958)

Exposities (komt/future nu/now voorbij/past)

	Rob Scholte en Jan Schoonhoven jr.: SCH 0+ AAN ZEE Bogert Gallery - Knokke-Zoute (BE) 8/6/2013 - 6/1/2014
	Limited edition linoprent SBK Amsterdam Zuid - Amsterdam 4/5/2013 - 2/6/2013

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar
Geboren in Amsterdam. Achtereenvolgens woonde hij in Castricum, Doorn en Heiloo. Hij doorliep van 1977 tot 1982 de Gerrit Rietveld Academie.

Rob Scholte is één van de bekendste Nederlandse schilders van dit moment. Zijn werk is omstreden, zoals het hoort. Is dat omdat hij voornamelijk bestaande afbeeldingen gebruikt? Kan dat zomaar? Is Rob Scholte slechts uit op geschokte toeschouwers?

Scholte kende binnen de kortste keren alle ins en outs van het kunstbedrijf en zette galeriehouders, kunsthandelaren, museummensen, critici en niet te vergeten de media naar zijn hand. Al spoedig wist hij een stevige marktpositie te bereiken en deze feilloos te handhaven.

De eenvoudigste ideetjes zijn vaak nog niet eenvoudig genoeg voor zijn kunstwerken: HP-cover, Chiquita bananen-advertenties, Mens erger je niet, Kodak, Beatles platenhoes. Wat leidde tot kritiek als "stelen van ideeën" en "vercommercialisering".

Via de Documenta in Kassel (1987) en het inrichten van het Nederlands paviljoen van de Biennale in Venetie (1990) kreeg hij ook internationaal grote bekendheid.

Zijn grootste productie en prestatie leverde hij echter in Japan. In Nagasaki, Japan is een Nederlands dorp nagebouwd met een replica van paleis Huis ten Bosch. De Japanners zochten, met hulp van dr. Simon Levie, oud-directeur van het Rijksmuseum in Amsterdam, een hedendaagse Nederlandse kunstenaar die een nieuwe schildering kon maken. De koningin stond een replica van de schilderingen uit haar paleis niet toe. Levie koos Scholte, onder meer omdat hij, net als oude meesters, met assistenten werkt. In de "Oranje Zaal" is het project "Apres Nous le Deluge" geopend in 1995. Dit is een een 1200 meter lange muurschildering, ontworpen door Rob Scholte met meubilair van Harald Vlugt. Scholte en twaalf assistenten, waaronder Mary Grooteman en Cor Groenenberg, zijn hier vier jaar mee bezig geweest. Het werk gaat over de voortdurende herhaling van oorlog in de geschiedenis, Rob uit hierin kritiek als wel hoop. Schimmels galopperen over witte wolken, zwarte hengsten zwemmen kalmpjes door een woeste zee, een projectiel uit een scheepskanon is gemaakt van de beursberichten uit The Wall Street Journal.
Scholte put voor zijn precies geschilderde doeken uit een niet te overzien repertoire van schaamteloos bij elkaar geroofde beelden uit de kunstgeschiedenis, de gedrukte media, de reclame, videoclips, strips en alles wat hem verder onder ogen komt. Scholte bezit een omvangrijk knipselarchief van zorgvuldig op onderwerp geordende plaatjes die ooit (soms jaren later, wanneer hij de herkomst ervan allang vergeten is) gebruikt kunnen worden in zijn, met de virtuositeit van een fijnschilder gemaakte kunstwerken. Het gaat hem vooral om de provocatie: principes aangaande auteursrecht lapt hij aan zijn laars. Net als Warhol koketteert Scholte graag met de vermenging van diepgang en oppervlakkigheid, die hij vooral in de reclame zegt te bewonderen.

Een mooi voorbeeld van Scholte´s artistieke recycling is het schilderij: Utopia 1986, een remake van Manets Olympia uit 1863 (Een doek dat overigens op zijn beurt weer teruggrijpt naar de Venus van Urbino van Titiaan (1538).), met dien verstande dat Scholte Manets naaktmodel verving door een ledenpop en de negerin door een houten knechtje (zoals we die wel op de stoep voor cafés en restaurants aantreffen). Maar dan zijn we er nog niet: Scholte blijkt namelijk ook deze ´aanpassingen´ niet volledig zelf verzonnen te hebben: hij heeft ze weer ontleend aan een toevallig gevonden ansichtkaart van een houten object uit een betrekkelijk onbekend museum van curiosa in Londen.

Hoe Scholte dat citaat, de parafrase en de kopie tot zijn handelsmerk heeft uitgeroepen, mag blijken uit het feit dat toen een criticus in een krantenartikel gewag maakte van de ´ontdekking´, (Bas Roodnat, ´Het schilderij Utopia van Rob Scholte, nieuw gebruik of nabootsing?´, in NRC-Handelsblad, 3 december 1987.) hij reageerde door het hele artikel compleet met de bijbehorende illustraties haarzuiver na te schilderen en het als een nieuw kunstwerk (Nostalgia) te presenteren: de kopiist kopieert de kritiek op zijn kopieën.

Zo was hij verrast van anderen te horen waar zijn houten Olympia vandaan kwam. Betrapt voelde hij zich geenszins: het openlijk tonen van zijn bronnen behoort immers tot zijn werk. Voor Scholte bestaat er geen verschil tussen de natuur, die eeuwenlang fungeerde als motief voor de traditionele kunst, en de plaatjes (al dan niet van artistieke oorsprong) die hij in zijn werk aanwendt: een pin-up is als kunstenaarsmotief niet minder dan het academische naaktmodel.

~0~

Rob Scholte - KOPIëREN ALS STRATEGIE

[door Rob Perrée, catalogus ´80 + 25 = 2005, Amsterdam, januari 2006]

Om de zoveel tijd staat er weer iemand op die de publiciteit zoekt om er zich over te beklagen dat Rob Scholte (1958) zijn werk heeft geplagieerd. Er wordt bij herhaling gedreigd de kunstenaar een proces aan te doen. Een inmiddels voorspelbare reactie van mensen die niet begrijpen waar Scholte mee bezig is, wat zijn motieven zijn en waarom daarbinnen zijn provoceerdrift als gangmaker fungeert.

In de jaren tachtig werd de kunstgeschiedenis vogelvrij verklaard en de traditionele opvattingen over originaliteit op losse schroeven gezet. De kunstenaar was vrij om te putten uit het archief kunst. Citeren was (weer) toegestaan. Rob Scholte wist die vrijheid op een intelligente en, al klinkt dat paradoxaal, op een originele manier te benutten. Zijn redenering is niet, alles is al gedaan, waarom dan iets nieuws verzinnen. "(Hij bedenkt) nieuwe ordeningen, brengt onverwachte verbanden aan en goochelt met betekenissen."

Bij ‘The Embroidery Show’ (2005), één van zijn laatste projecten, hangt hij bestaande borduurwerkjes, hét grote cliché van kleinburgerlijkheid, de Libelle zoals het blad bedoeld is, omgekeerd op aan de wand. Dan vertonen ze opeens een ziel, dan worden ze opeens intrigerend en raadselachtig. Iets vergelijkbaars gebeurt met de werken die hij maakte onder de verzamelnaam ‘Blue Period’ (2004). Bekende beeldmerken, beelden of objecten voert hij uit in blauw en wit en doet er een klassiek, goudachtige lijstje omheen. Daarmee dwingt hij de kijker ze een tweede kans te geven. Zijn kopie van ‘Olympia’ van Manet, ‘Utopia’ uit 1988, is een kopie van een vaker gekopieerd meesterwerk, waar hij iets (maatschappijkritisch?) aan toevoegt door de naakte vrouw te transformeren in een houten pop en van de bediende een zwarte jongen te maken. Ook zijn grootste project ‘Après Nous le Deluge’ (1995), de beschildering van de replica van Huis ten Bosch in Nagasaki, is meer dan het aanbrengen van muurschilderingen gebaseerd op bestaande beelden uit zijn beeldarchief. Het is kopiëren in een land dat het kopiëren tot één van zijn belangrijkste karaktertrekken mag (of moet) rekenen.

Het zou verkeerd zijn Rob Scholte te beoordelen op zijn schildervaardigheid. Die is redelijk beperkt. Hij noemt zijn stijl zelf "houterig, ongemakkelijk, stroef, op het lelijke af". Anderen zijn werken laten uitvoeren past niet alleen in zijn concept van oorspronkelijkheid, het heeft soms ook een puur praktische oorzaak. Voor hem is dat vermeende gebrek onbelangrijk. Hij is geen schilder die op dat gebied tot nieuwe dingen wil komen. Hij solliciteert er niet naar de nieuwe Rembrandt te worden. Voor hem is het veel interessanter om bij wijze van spreken werken van Rembrandt die door hun hoge verspreidingsgraad tot cliché zijn verworden een nieuw leven te geven. Hij is de man van de strategieën.

Rob Scholte staat veel dichter bij Andy Warhol dan bij al die kunstenaars die in de jaren tachtig zich weer op het schilderen hebben gestort. Ze hebben gemeen dat ze bestaande beelden zo ‘bewerken’ dat ze zich weer kunnen verheffen tot illusies, tot beelden die hun glamour terugkrijgen, tot beelden die op een andere manier bekeken en beoordeeld kunnen worden. Beiden doen dat op een toegankelijke, maar vooral originele manier.

@-@

" Ik schuw het gebruik van clichés beslist niet. Ik hanteer ze graag, niet op een platte manier, want mijn schilderijen bevestigen die clichés niet, maar ik gebruik ze om ze in te zetten. Ik bedoel, ik hoef niet voor de zoveelste keer te zeggen "ik hou van jou", maar daar wil ik het wel over hebben. Laten zien dat het in bepaalde situaties een werkelijke pure, doorleefde betekenis heeft. Het cliché en oorspronkelijkheid liggen heel dicht tegen elkaar aan. "

Rob Scholte, 1986

De volgende instellingen bieden werk aan en organiseren exposities:
Art Moves, Amsterdam
ArtKitchen Gallery, Amsterdam
Bogert Gallery, Knokke-Zoute (BE)
Galerie Christian Ouwens (voorheen Galerie Animaux), Rotterdam
Galerie Frank Taal, Rotterdam
Jaski Art Gallery, Amsterdam
Willem Kerseboom Gallery, Bergen
Tom Okker Art, Hazerswoude-Dorp
PARC Editions, Lent / Nijmegen

De volgende musea/instellingen hebben werk in hun collectie:
Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam
Stadsgalerij Heerlen, Heerlen
Miniatuur Museum voor Hedendaagse Kunst, Amsterdam
SCHUNCK*, Heerlen
Museum Jan van der Togt, Amstelveen

De volgende kunstuitlenen hebben werk in hun collectie:
Kunstuitleen Maastricht, Maastricht
LiNK art company B.V., Schiphol

Vertegenwoordigd in de volgende bedrijfscollecties:
Ahold Kunst Stichting, Zaandam
Akzo Nobel Art Foundation, Amsterdam
AMC Brummelkamp Galerie en AMC-vitrines, Amsterdam
AON Kunstcollectie, Rotterdam
Bouwfonds Kunstcollectie van de Rabo Vastgoedgroep, Hoevelaken
Kunstcollectie KPN, Den Haag
TNT Post Kunstcollectie, Den Haag

De volgende instellingen hebben werk in stock:
Alberts Kunstuitleen Almelo, Almelo
Kunstuitleen Alkmaar / SBK Noord-Kennemerland, Alkmaar
Kunstuitleen Amstelveen, Amstelveen
Bergarde Galleries, Heerjansdam
Bonnefanten Kunstuitleen Maastricht, Maastricht
De Kunstuitleen Willemsoord, Den Helder
Galerie Van Gelder, Amsterdam
Kunstuitleen Gouda Regio, Gouda
Kunsthandel Jan Kuindersma, Dirkshorn
Kunsthandel Ivo Bouwman & NEXUS Moderne Kunst, Den Haag
SM's Kunstuitleen, Den Bosch

Publikaties
serie '80 + 25 = 2005 (#1)
Collectors Classics Volume I
Toon publikaties met afbeeldingen in apart venster

Aangesloten bij Pictoright, Amsterdam.