Zonder titel
Giuseppe Penone
De Pont
Tilburg
De stippelachtige textuur van een salieblaadje. Dat kleine detail uit een van vele tekeningen is wat me het eerst te binnen schiet als ik terugdenk aan de tentoonstelling ‘Nelle Mani’ van Giuseppe Penone in De Pont.
Niet de enorme doeken die hij bezaaide met puntige doorns staan me voor de geest. Of de sapstromen en jaarringen van bomen die hij blootlegde. Of de bronzen exemplaren die hij pootte in het Beeldenbos van Kröller-Müller en in de tuin van het Hedge House in Wylre. Voor de passant die zijn ogen niet in zijn zak heeft zitten.
Eerder de enorme panelen marmer die hij bewerkte tot een poederachtig oppervlak, zo fluïde als wassend water. En zijn tekeningen waarin hij met behulp van een paar doodgewone plakbandjes en een potlood de structuur ving van bladeren, takjes, zaden of de rimpels op zijn eigen handen.
Werken met hout, leer of steen voert linea recta terug naar een tijd die ver achter ons ligt, denken we. Maar ze hebben nog altijd een ziel. Aandacht voor de nerfstructuur van een blad of de zachte stippelhuid van dat blaadje salie maakt tastbaar hoe wonderschoon het leven ten diepste is. Daar een antenne voor hebben en die durven richten – een rijk oeuvre lang – op de fijnste vertakkingen waarlangs dat leven zich voortbeweegt, getuigt van moed, veerkracht en een scherp geestesoog.
t/m 29 september
De Pont, Tilburg
Copyright 2010: Manon Berendse (achtergrond en archief).
| Kunst van de dag door Benno Tutein Nolthenius |
season after season
Thomas Elshuis
g i s t Amsterdam
Amsterdam
Zelfs onbenullige plekken, vaak bezien vanuit de auto, kunnen plots opgevrolijkt worden door klaprozen. In de meeste gevallen groeien ze spontaan, zonder dat er een mensenhand aan te pas is gekomen. Wie zaait zal oogsten, maar voor zo'n mooi rood veld hoef je niet eens te zaaien. De natuur doet het zelf.
En zo is het ook met herfstkleuren. De rode, gele en bruine tinten komen straks weer vanzelf in het groen tevoorschijn. Tot die tijd mogen we nog even het gazon maaien en de heg snoeien. Daarna het gevallen blad opruimen en dan maar weer eindeloos wachten op de eerste lichtgroene sprietjes.
De seizoenen volgen elkaar eindeloos op. Ook in dit werk van Thomas Elshuis.
Ik ga maar weer eens verder met snoeien. Afgelopen week heb ik namelijk een heggeschaar aan een lange steel gekregen. Erg handig en tot op heden heb ik het elektrisch snoer nog niet doorgeknipt. In de meeste gevallen gaat dan alleen de stop door, maar de vorige keer ging zelfs een dure aardlekschakelaar kapot. En dat natuurlijk na sluitingstijd van de winkels en vlak voordat mijn vrouw de elektrische oven wilde gebruiken. Heeft u dat ook? Dat de verwarming net uitvalt voor de Kerst, als de hele familie op bezoek komt, of dat de afvoer van de keukengootsteen of van het riool hardnekkig verstopt raakt?
Copyright 2010: Benno Tutein Nolthenius (achtergrond en archief).
| |
- Amsterdam
- 
