Hendrik Flore

 
 
1978
 

Over de expositie

"Al vanaf mijn jeugd ben ik gefascineerd door de sporen die de tijd op onder meer muren en scheepshuiden nalaten." Schilder en tekenaar Hendrik Flore (1933), geboren en getogen in Amsterdam, raakte als klein jongetje al geboeid door het schouwspel van kapotte raampjes en verweerde muren van de huizen in zijn stad, maar ook door de sterrenkunde. "Kijken naar de sterren gaf me een bijzonder gevoel. Net alsof ik een glimp van het heilige, het ondefinieerbare, opving." Flore tracht door het lezen van boeken over filosofie, fysische geografie, astronomie, boeddhisme en door te schilderen en tekenen, vat te krijgen op het begrip tijd en de wereld om hem heen.

Hendrik Flore is autodidact. "Na het afronden van de Mulo wist ik totaal geen raad met mezelf. Welke kant moest ik nu op? Eén ding was duidelijk, ik moest geld gaan verdienen. Om deze reden heb ik een aantal jaren diverse administratieve banen gehad. Ik voelde me echter totaal niet thuis tussen al die grijze pakken en die grote stapels papier met cijfers erop.
Ik ben gestopt met werken en ben naar aanleiding van een ontmoeting met een laborante in 1957 een driejarige opleiding tot chemisch analist gaan volgen. Door deze studie kwam ik terecht op een laboratorium waar ik radiochemisch en kernfysisch onderzoek en tal van experimenten deed. En nu komt het. Een collega van mij die amateur-fotograaf was, gaf mij op een gegeven ogenblik een schetsblok en vetkrijt. In een week tijd had ik het gehele blok vol getekend." Het kwartje was gevallen. Flore besloot in 1968 het laboratorium vaarwel te zeggen en zijn verdere leven voorgoed te wijden aan het tekenen en schilderen.

"Aanvankelijk schilderde ik van alles. Ik maakte stadsgezichten, landschappen en stillevens. Toch wilde ik iets anders, maar ik wist nog niet wat. Op een keer was ik zo radeloos, dat ik woest met mijn hand over de nog natte verf van één van mijn landschappen heen veegde. Het resultaat van deze actie was verbluffend. Dit was, wat ik eigenlijk had willen maken." Op deze toevallige wijze vond Flore de techniek om zijn fascinatie voor verweerde en verroeste muren en scheepshuiden te verbeelden.

"Op het eerste gezicht lijken mijn schilderijen en werken op papier geen enkele verbintenis met de werkelijkheid te hebben." Flore schildert niet complete boten of huizen. "Ik laat een deel van de werkelijkheid zien. Tijdens mijn wandelingen door de stad en langs het strand zie ik schepen, waarvan het onderhoud vaak te wensen overlaat. Op de waterlijn van de romp zie je dikwijls plekken waar het roest er echt doorheen breekt. Meestal zijn ze hier en daar opgelapt met een schuurpapiertje of een likje verf uit een verfbus die toevallig voorradig was. Zo laat de tijd als het ware zijn sporen na op oppervlaktes. Ik zie daar de esthetiek van in. Met die beelden in mijn hoofd ga ik naar huis en ga ik aan het werk."

"Ik zet meestal 6, 12 of soms wel 15 doeken naast elkaar. Vervolgens zet ik ze één voor één op de schildersezel. Ik schilder ze bijvoorbeeld eerst allemaal bruin, dan voeg ik kleurvlakken toe. Bij de ene bijvoorbeeld een geel vlak aan de linkerkant en bij de andere een geel vlak aan de onderkant. Ik ga net zo lang door totdat ik hetzelfde gevoel bij de schilderijen krijg dat ik ook bij het zien van die verweerde scheepshuid ervoer. Af en toe haal ik met een schuurpapiertje hier en daar weer wat verf eraf of roer wat zand door de verf heen."

"Een tijdlang maakte ik eerst een reliëf van epoxyhars op het doek en daarna schilderde ik het over met olieverf. Zo bootste ik de oude muren van huizen na zoals je die in Frankrijk, Italië en Spanje wel tegenkomt. Epoxyhars is een taaie materie. Het kleeft aan je handen. En bovendien komen er giftige dampen bij vrij. Ik ben daar dus mee gestopt. Ik schilder nu met olieverf direct op het doek."


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 30 jan 2005
SBK Amsterdam KNSM
KNSM-laan 307-309
1019 LE Amsterdam
020-6201321

open: di t/m vr 10.00-18.00, za t/m zo 11.00-18.00


Kunstenaar

Hendrik Flore