Alias & Alibi: Alter ego's en klonen in de hedendaagse kunst


Over de expositie

Werk van gerenommeerde Nederlandse en buitenlandse hedendaagse kunstenaars is te zien in de internationale tentoonstelling ‘Alias & Alibi’ die het Fries Museum presenteert. Centraal in ‘Alias & Alibi’ staat het gebruik van alter ego’s en klonen in de hedendaagse kunst. In installaties, video’s, films en videoclips en op foto’s, tekeningen en op websites voeren verschillende kunstenaars hun ‘andere ik’ op. Dat kan een stripfiguur zijn, de vader of moeder, een beroemde persoonlijkheid, een filmster maar ook een alledaags uitziend persoon. Soms neemt het alter ego de vorm aan van een kloon, een complete kopie van iemand. Rond de tentoonstelling 'Alias & Alibi' organiseert het Fries Museum een gevarieerd activiteitenprogramma. Een van de hoogtepunten is de vertoning van de filmcyclus ‘Cremaster Cycle’ van Matthew Barney (USA, 1967) in het Filmhuis Leeuwarden in het weekend van 26 en 27 februari.

Het fenomeen alter ego is na Duchamp door veel meer kunstenaars gebruikt. In de tentoonstelling ‘Alias & Alibi’ worden daarvan verschillende voorbeelden getoond. Het stripfiguur Gumby is een van de alter ego’s van Raymond Pettibon, Zoe Leonard heeft in samenwerking met Cheryl Dunye de zwarte zangeres Fae Richards in het leven geroepen. Cindy Sherman heeft zichzelf vaak gefotografeerd in allerlei zelfgekozen vermommingen, houdingen en situaties. Ook verschillende Nederlandse kunstenaars maken gebruik van een alter ego. Erzsébet Baerveldt raakte in de ban van de ‘bloedgravin’ Bathory. Risk Hazekamp poseert als stoere cowboy. Dick Tuinder kent een heel pakket aan alter ego’s. Behalve Sally de Winter, een 9-jarig meisje met de intelligentie van een man van 39, creëerde Tuinder o.a. Ramon dos Santos, een 61-jarige componist en dichter.

Een bijzondere vorm van het alter ego is de kloon. In ‘Alias & Alibi’ is te zien hoe kunstenaars zichzelf dupliceren. Soms zijn deze klonen ook kopieën van één persoonlijkheid. Een kloon kan ook een andere persoonlijkheid krijgen, vergelijkbaar met een tweelingzus of -broer. Op die manier kan een kunstenaar verschillende alter ego’s van zichzelf tegelijk laten zien.

Vibeke Tandberg kloont zichzelf en onderzoekt op die manier hoe het zou zijn een tweelingzus te hebben. Paul M. Smith gebruikt in een fotoserie een gekloonde Robbie Williams om groepsverdwazing zichtbaar te maken. In zijn fotowerk heeft Anthony Goicolea de wereld van opgroeiende jongens als onderwerp gekozen, waarbinnen hij zichzelf als een 15-jarige schooljongen heeft gedupliceerd.

Het thema van de kloon raakt aan de mogelijkheden van plastische chirurgie. Mensen kunnen hun lichaam zodanig laten manipuleren dat ze er uitzien als een ander. Er wordt een tijdelijke metamorfose gecreëerd, gestimuleerd door de illusionaire wereld van de media. De werkelijkheid wordt naar eigen hand gezet. Kunstenares Orlan trekt zich niets aan van dat opgelegde ideaalbeeld en kiest voor totaal andere gezichten. Zij laat haar gezicht onder meer door chirurgen veranderen naar het Mona Lisa-uiterlijk.

Activiteiten
Bij de tentoonstelling ‘Alias & Alibi’ organiseert het Fries Museum een gevarieerd activiteitenprogramma. In het weekend van 26 en 27 februari wordt de filmcyclus ‘Cremaster Cycle’ van Matthew Barney in het Filmhuis Leeuwarden vertoond. Zie voor meer informatie over andere activiteiten de Fries Museum-krant. Het Fries Museum biedt rondleidingen op maat aan. Voor CKV-1 groepen is een speciaal onderwijsprogramma ontwikkeld.


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 16 mei 2005
Fries Museum
Wilhelminaplein 92
8911 BS Leeuwarden
058-2555500

open: Open: di t/m zo 10.00 - 17.00 uur , Gesloten: nieuwjaarsdag, eerste kerstdag , Ook geopend: tweede paasdag, tweede pinksterdag en tweede kerstdag, , Entree, Volwassenen € 15 , Groepen (min. 10 personen, p.p.) € 12,50


(advertentie)


Meer info over adverteren