Pieterjan Ginckels: World Wide Winter


Over de expositie

Na Koenraad Dedobbeleer en Raphaël Van Lerberghe, is Pieterjan Ginckels (1982) de derde kunstenaar wiens werk wordt getoond in KIOSK. Pieterjan Ginckels maakt in zijn werk gebruik van diverse media zoals: tekeningen, sculptuur, installaties en video. Daarnaast is hij ook muzikant en performer. Zijn licht ironische werken hebben allen een herkenbare en directe vormentaal gemeen. Voor KIOSK concipieert Pieterjan Ginckels een tweeledig tentoonstellingsproject. In het glazen paviljoen plaatst hij een sculptuur, een haardvuur gemaakt van TL-lampen met daarop houtblokken. Overal ligt glas, alsof de ramen naar binnen gevallen zijn. Daarnaast toont hij een sculptuur in de voortuinen rechts van de Bijloke-campus. Heimatschutz is geïnspireerd op de Zwitserse reglementering die erin bestaat om bij een bouwaanvraag het bouwvolume ook daadwerkelijk met palen op de bouwplek uit te zetten.

Pieterjan Ginckels stelde reeds tentoon in tal van groepstentoonstellingen in binnen-en buitenland in o.m. Stella Lohaus Gallery, galerie de Expeditie Amsterdam, PSWAR Amsterdam, Witte de With Rotterdam, NAK Aachen / Museum Zitadelle Jülich en Speelhoven'02. Hij wordt vertegenwoordigd door Stella Lohaus Gallery in Antwerpen en door galerie de Expeditie in Amsterdam.

Heimatschutz
In de voortuinen rechts van de Bijloke-campus is tijdens de duur van de tentoonstelling de sculptuur Heimatschutz van Pieterjan Ginckels te zien. Adres: J. Kluyskenstraat 2

Naast tal van interventies en werk in de meest diverse media maakt Pieterjan Ginckels ook plekken, plaatsen. Het zijn fysische plekken. Maar vooral zijn het mentale plekken, soms gevuld met een beetje verlangen, een vleugje melancholie. Dat verlangen laat Pieterjan graag uit contrasten spreken. Koele technologische zekerheden worden uitgespeeld tegen afbladderende verf en oud hout, tegen geschiedenissen waarin weer, wind en mensen betrokken zijn. Zo plaatste Pieterjan Ginckels bij zijn deelname aan het After Cage project (2006) in Aken een aftandse strandcabine op het einde van een schaars verlichte gang. Wie door de halfopen deur van de Summercage naar binnen keek zag een hel verlicht strandhokje dat bovenaan vol neonlichten hing, er stond een lawaaierige koude radiator en aan de wand hing een foto van een late septemberse zomerdag. Niets vermag de kille nostalgie naar wat geweest is te doen vergeten. Integendeel, de afwezigheid wordt ongenadig en kunstmatig belicht, een zon van neonlampen werd in de cabine opgesloten, vastgehouden. Een mens blijft immers een koestermachine, een verlangensmachine, en technologische noch digitale tijdperken zullen daar iets aan veranderen. Het object van verlangen is imaginair, het bestaat slechts als projectie, als droom, het bestaat slechts voor degene die verlangt.

Het object van verlangen deelt die kunstmatigheid evenzeer met de kunst zelf.
Pieterjan Ginckels laat die kunstmatigheid als een haast pornografische waarheid zien, als constructie, maaksel, regie, (zelf)manipulatie. In Truth, part one (2006, Witte de With) is slechts constructie te zien. Een huisje, samengesteld uit gerecycleerde deuren, met graffiti, sporen van bewoners, omhult binnenin niets, leidt naar niets, opent niet en verraadt slechts door gaten en kieren zijn eigen leegte, zijn constructie. Tegelijk is het bedoeld als een kritisch, politiek werk, een confrontatie tussen regie en gemanipuleerde verwachtingen. En misschien verwijst het ook naar die menselijke activiteit die erin bestaat om steeds weer leegte artificieel op te vullen, in te vullen met betekenis, zoals kunst, of utopie.

Want wat leeg is, is nog vrij. Wat nog niet is ingevuld geeft ruimte aan verlangen en verbeelding, die plek is nog onbezet. Het transparante KIOSK-gebouwtje, als artificiële kunstplek middenin de bouwwerf van de Bijloke-site is hiervoor een perfecte metafoor. Eigenlijk moet er niets aan gebeuren, het staat er al, als readymade.

Pieterjan Ginckels heeft ervoor gekozen om de kunstmatigheid van KIOSK nog te versterken. Door de ramen ziet men een haardvuur, gemaakt van TL-lampen met daarop houtblokken, geplaatst op een sokkel van piepschuim. Overal ligt glas, alsof de ramen naar binnen gevallen zijn.
En er is een tweede project. Heimatschutz is geïnspireerd op de Zwitserse reglementering die erin bestaat om bij een bouwaanvraag het bouwvolume ook daadwerkelijk met palen op de bouwplek uit te zetten. Dat wil Pieterjan Ginckels doen, hij wil die vergunningssculptuur maken met het volume van KIOSK, op een andere plek in de site. Op die manier wordt de aandacht gespreid en wordt KIOSK niet toegeëigend, niet dood gefocust. Er ontstaat een flux van mensen die de site gebruiken om van punt A naar punt B te komen. In een volgende fase zal de sculptuur, in een andere vorm of medium, opnieuw verschijnen: telkens er een nieuwe tentoonstelling wordt opgebouwd, en er blijven staan tot het moment van de opening. Daarmee adresseert de sculptuur zich naar de passant die in die tussenfase de site wil bezoeken. Aldus kan die er een stukje groei, een stukje transformatie meemaken, waardoor, zoals Pieterjan het zegt: ‘je die status van het hermetische van de plek onderuit haalt: het ding sluit vanaf het moment dat het opent’.

Piet Vanrobaeys


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 25 mrt 2007
KIOSK
Louis Pasteurlaan 2
B-9000 Gent
+32-9-2670168

open: Maandag – vrijdag: 14:00 – 18:00, Zaterdag – zondag: 11:00 – 18:00,


(advertentie)


Meer info over adverteren