Pieterjan Ginckels: MickeyMinniePlutoHuey LouieDeweyDonaldGoofySacramento

 
Into the Wild iPod, 2012

Over de expositie

MickeyMinniePlutoHuey LouieDeweyDonaldGoofySacramento; een titel ontleend aan de letterlijke vertaling van de eis “8 characters and at least one capital” voor het aanmaken van een wachtwoord. Een anekdote die via Facebook bij Pieterjan Ginckels terecht kwam. Met humor en ernst weet Ginckels (1982, wonend en werkend in Brussel) een intelligent oeuvre te maken dat speelt met de elementen van zijn tijd: internet, spam, elektronische muziek, 'fixed gear bikes', 'slow coffee'. Hij spreekt zelf over 'families' van werken; installaties met sterk circulaire, meerlagige en coöperatieve aspecten die fungeren als generator voor metaforen in geluid en beeld.

De familie van nieuwe werken in deze tentoonstelling heeft wortels in digitale media, internet, spam, en Facebook, en wordt gevoed door populaire beeldcultuur. Ze handelen over een vorm van toeëigening van begrippen, constructies en objecten door er een autonoom, nieuw leven aan te schenken.
Zo is er de iPad Cowboy reeks: Ginckels fotografeerde met de iPad een reeks bestaande beelden - sommigen zijn landschapsschilderijtjes die hij aantrof aan de muur, anderen haalde hij op internet en fotografeerde hij van zijn laptopscherm. Met een paar simpele toetsen van de vinger op het scherm worden ze 'afgewerkt' tot nieuwe beelden en rechtstreeks naar de drukker gestuurd. Deze beelden, telkens 300 maal in offset gedrukt, worden als één pakket met snelbinders op elkaar gebundeld tot een uniek miniatuur.
Een kleine afbeelding van Ed Ruscha’s bekende werk A Blvd. Called Sunset wordt opgeblazen tot een grofkorrelig beeld op haar origineel formaat, en “Sunset” wordt met vette zwarte letters vervangen door “Anspach”, de Brusselse centrumlaan en as van Noord naar Zuid, waar Ginckels woont en werkt.
In combinatie met deze digitale handgemaakte tekeningen is een reeks sculpturen en foto’s te zien waarin Ginckels de eerste generatie iPod onder de arm neemt. Dit type iPod dateert van voor de huidige 'touchscreen' generatie van mediatoestellen, en is herkenbaar door zijn rechthoekig scherm en cirkelvormige 'clickwheel'. In Into The Wild iPod bijvoorbeeld (zie afbeelding) vervreemdt Ginckels dit hedendaags gebruiksobject, door het net na zijn commercieel hoogtepunt uit de context te plaatsen in een conceptuele setting. De iPod wordt letterlijk uitvergroot tot wat Ginckels een wePod noemt, ofwel een simpele compositie die hij in het landschap meeneemt. Het idee van de compositorische vrijstelling van een cultuurobject ontwikkelt hij verder met een reeks SKINS, die de originele compositie opnieuw lijken te willen uitvinden.

Pieterjan Ginckels behoort tot de jongste generatie van kunstenaars wiens werk ongerelateerd is aan een specifiek medium. Dat zijn voorkeur voor een medium eerder op subjectieve en banale keuzes rust, maakte Ginckels met humor al duidelijk in Why I Don't Like To Paint (2005) waar hij de redenen simpelweg op een canvas neerpent. Met 1000 Beats (voor de eerste keer opgebouwd in 2008) en PISTE (2010) ontwierp Ginckels voor het eerst zijn typerende 'families' van kunstwerken: installaties met sterk circulaire, meerlagige en coöperatieve aspecten die fungeren als generator voor metaforen in geluid en beeld. Grenzen tussen performance, installatie en conceptuele kunst verdwijnen en een artistiek idee wordt consequent gecommuniceerd op een niveau dat fysiek ervaarbaar is.

In 2011 ontving Ginckels de Prijs van het Paleis voor Schone Kunsten in het kader van de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst.

21 tm 24 november gesloten wegens deelname Contemporary Istanbul en Pan Amsterdam.


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 22 feb 2013
Galerie De Expeditie
Leliegracht 47
1016 GT Amsterdam
020-6204758

open: wo t/m vr 11.00-18.00, za 14.00-18.00