Easily Broken

 
Daniëlle van Ark

Over de expositie

Easily Broken, ofwel: fragiel, broos, breekbaar, delicaat, fijn, fijngevoelig, frêle, fijn gebouwd, gemakkelijk breekbaar, heel dun, heel zwak, iel, kwetsbaar, licht breekbaar, teder, tenger, teer, vergankelijk, zeer breekbaar, zwak. 'Easily Broken' is een tentoonstelling over de synoniemen van het woord fragiel: een presentatie waarin uiteenlopende, zelfs tegenovergestelde posities ingenomen worden. 'Easily Broken' draait om een spel van (schijn)bewegingen, bevestigt en ontkent op hetzelfde moment, laat schoonheid hand in hand gaan met verval en brengt humor beeldend in stelling. 'Easily Broken', met werk van Daniëlle van Ark, Aníbal López, Chaim van Luit, Ana Navas en Fernando Sánchez Castillo biedt een bijzonder perspectief op het idee van kwetsbaarheid.

Daniëlle van Ark (Schiedam, 1974) - die net haar residency aan de Rijksakademie afsloot met een spraakmakende, theatrale presentatie - heeft het bijzondere talent om heel snel tot een beeld te komen. Of ze nu fotografeert, installaties maakt, met keramiek werkt, of met eindeloos geduld een zandtapijt neerlegt: haar vlinderachtige conceptuele denken lijkt van meet af aan op organische wijze een passend beeld te vinden. Ze haalt haar inspiratie uit de beeldtaal van verschillende (sub)culturen: dat kan muziek zijn, maar net zo goed de beeldbank van een persbureau, of de wereld van religieuze rituelen. Een steeds terugkerend thema in haar werk is het verglijden van de tijd: sterfelijkheid als de onontkoombare schaduw van status, roem en glamour. Vergankelijkheid als het alter-ego van oneindigheid. 'When will it end?', 2013, bestaat uit twee reuzengrote, met goudluster bedekte keramische ringen die onmiddellijk de associatie oproepen met trouwringen. De titel die in de bovenste ring ‘gegraveerd’ is, lijkt een cynisch commentaar, maar de ringen liggen in de vorm van een 8 over elkaar: het teken van oneindigheid…

Aníbal López (Guatemala City, Guatemala, 1964), wiens werk indruk maakte op de vorige Documenta in Kassel, is ook wel bekend onder zijn pseudoniem: A-153167. Dat nummer is het nummer van zijn ID kaart. Sinds 1997 gebruikt hij het om een aantal van zijn acties te ‘ondertekenen’, en zo de methode die wordt gebruikt om de identiteit van een persoon te transformeren in gecodeerde informatie te bevragen. In het werk van López staat de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan, en daarmee ook de positie van de kunstenaar in een land als Guatemala centraal. In Centraal Amerika geldt hij als een pionier op het gebied van de performance kunst. Zo veranderde hij, met de revolutionaire bravoure van de Latijns Amerikaanse guerrillero, Guatemala City in een podium voor politiek getinte interventies door een laag houtskool te strooien over het parcours waar even later militairen in een parade zouden marcheren en stortte hij een vrachtwagen vol boeken uit op het drukste kruispunt van de stad, waardoor het verkeer totaal tot stilstand kwam en mensen op straat begonnen te lezen of vrolijk wegliepen met hun armen vol boeken. In de tentoonstelling is onder meer de tekening 'Camino de la via IV', 2012, te zien. De handelingen en acties van López onthullen, eenmaal tot stilstand gekomen in een beeld, een eigen visuele kracht: dat voetstappen zo woest en tegelijk delicaat kunnen zijn.

Het werk van Chaim van Luit (Heerlen, 1985) heeft een performatief karakter. In zijn tentoonstelling Third Rail, nog t/m 26 januari in het Bonnefanten Museum, laat hij zien dat alledaagse ervaringen en waarnemingen in zijn handen uit kunnen groeien tot monumentale beelden. Zijn intuïtieve manier van denken en werken, in combinatie met een verrassend gebruik van materialen en elementen uit zijn directe omgeving, verbindt het werk rechtstreeks met de traditie die van Duchamp via Dada naar de conceptuele kunst voert, en geeft het tegelijk ook de urgentie van de actualiteit. Fragiel is het evenwicht tussen totale vrijheid en de risico’s die deze vrijheid met zich meebrengt. Van Luit speelt graag met die kwetsbare balans. Dat is ook te zien in het werk 'Cane', 2013, dat bestaat uit een glazen buis die is verzaagd en weer aan elkaar gezet in de vorm van een wandelstok. De stok hangt hoog aan de wand, bijna als een wijzer die richting geeft aan de tentoonstelling. Een attribuut dat normaal gesproken tot steun zou dienen, maar in deze vorm als het ware ontkend wordt.

Ana Navas (Quito, Ecuador,1984) gebruikt verschillende media zoals video, performance, fotografie, sculptuur en installaties. In 2014 zal ze haar residency aan De Ateliers in Amsterdam beëindigen. In haar werk richt ze zich op onderwerpen als het onderzoek naar culturele identiteiten en structuren in de publieke ruimte, maar ook heeft ze een fascinatie voor taal en de mogelijkheden en onmogelijkheden van communicatie, inclusief de vertaling van taal naar beeld. In de tentoonstelling presenteert Ana Navas een videowerk waarin op even geestige als scherpzinnige wijze de stad als verlengstuk van het museum onder de loep wordt genomen. Een voice-over beschrijft kunstwerken waar de kunstenaar over heeft gedroomd. Kunstwerken komen tot leven als aliens in een stedelijke omgeving. Ze laat bekende beelden uit de openbare ruimte bij elkaar op bezoek gaan en elkaar als het ware ondervragen. Hoe zwaar kan lichtvoetigheid zijn?

'Revolutionary', 2013, van Fernando Sánchez Castillo (Madrid, Spanje, 1970) bestaat uit een in brons gegoten plant, een zogenaamde steppenroller. Het Engelse woord voor dit bovengrondse stuk van een plant dat losgeraakt is van zijn wortels en daardoor verdroogd, is 'tumbleweed'. Een tumbleweed tuimelt op de kracht van de wind. In Westerns komen vaak tumbleweeds voor als symbool voor het eenzame 'cowboyland' van de Amerikaanse steppes. Sánchez Castillo ziet in het roterende vermogen van de plant een revolutionaire kracht. Zijn 'Revolutionary' is van een poëtische schoonheid. Het beeld lijkt de potentie van kunst om verbindingen tot stand te brengen - dankzij haar vermogen om in vrijheid te bewegen - te verbeelden. Maar Sánchez Castillo zou Sánchez Castillo niet zijn, als hij niet een eigen draai aan de vermeende weerloosheid van schoonheid zou geven: in wisselende contexten laat het beeld haar verleidelijke of gevaarlijke gezicht zien.


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 8 feb 2014
tegenboschvanvreden
Bloemgracht 57
1016 KE Amsterdam
020-3206768

open: wo t/m za 13.00-18.00,