Wouter van Riessen

 
Vijftien zonnebloemen in een vaas XXI, 2014

Over de expositie

In de expositie bij Sanquin toon ik een deel van de serie schilderijen gebaseerd op Vijftien zonnebloemen in een vaas van Vincent Van Gogh, waar ik sinds 2013 aan werk. Van Gogh maakte drie versies het schilderij, nu in musea in Londen, Tokyo en Amsterdam. Die doeken zijn niet voor niets wereldberoemd. Alle bloemen zijn geladen met een bijna menselijke uitdrukking: sommige lijken verbaasd, andere vermoeid, of juist vol jeugdige extase. Ze wekken allerlei associaties op. Toen ik ze begon na te tekenen verschenen klokken, lampen, snavels en hijskranen als vanzelf. Voor een moment zag ik een bloem in vleermuisgedaante. Al schilderend kreeg het beeld vorm. Wat uiteindelijk op het doek kwam, is een min of meer abstracte vorm die zowel vleermuis als bloem in zich draagt. De serie van inmiddels drieŽntwintig variaties die ik tot nu toe gemaakt heb laat nog maar een glimp zien van de onvoorstelbare hoeveelheid aan prachtige beelden die in de zonnebloemstillevens van Van Gogh schuilgaat.

De kijker wordt uitgenodigd de schilderijen met eigen associaties te verrijken. In dit spel ontstaat een vorm van communicatie tussen doek en kijker. Met de associaties komen bepaalde kanten van de afbeelding naar voren, die op hun beurt de waarneming weer sturen. Zo krijgt zowel de kijker als het schilderij een actieve rol: de kijker wordt schepper van beelden en het schilderij komt als het ware tot leven doordat het steeds nieuwe suggesties aandraagt. De leven scheppende kracht van de verbeelding is iets dat me al lang intrigeert. In het verleden heb ik een hele serie werken gemaakt rondom de figuur van Pinokkio. Hij is een pop, maar lacht, zingt, danst en huilt desondanks. Op het moment dat de blauwe fee hem tot een echte jongen maakt is het verhaal ten einde. Juist als pop is hij interessant, kan hij tot leven komen. Een menselijk vermogen tot opwekking maakt dat we vreemde tronies zien in boomstammen, marmeren tegels en stekkerdozen. Ik geloof dat dit een manifestatie is van een veel meer omvattend verschijnsel. De wereld toont zich in een vermenselijkte gedaante. Alleen al door er naar te kijken wekken mensen de dingen tot leven.

De late schilderijen van Fernand Lťger zijn belangrijk voor mij. Wolken, rotsen, mensen en vlinders schildert hij allemaal op dezelfde monumentale wijze. Er is geen onderscheid tussen hoe een hand en een fietswiel behandeld is. Op het eerste gezicht lijken de mensfiguren daarom maar vreemde poppen. Maar dan gebeurt er iets. Alle figuren worden volkomen in hun omgeving opgenomen en de levenskracht van mensen en dieren vloeit uit over het landschap en de voorwerpen. De scheidslijn tussen het levenloze en het levende is minder scherp dan hij soms kan lijken.


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 31 okt 2016
Sanquin - Galerie Joghem
Plesmanlaan 125
1066 CX Amsterdam
06-55712124

open: ma t/m vr 09.00-17.00 uur, Melden bij receptie.