Number 46

 
Helen Dowling

Over de expositie

46 is een getal waaraan verschillende wegen over de hele wereld hun naam ontlenen. 46 is een getal dat op een bepaalde manier in het Japans uitgesproken zoiets betekent als de hartelijke groeten, en om die reden vaak als begroeting gebruikt wordt. Volgens de numerologie is 46 een getal dat op zichzelf kan staan, met een eigen energie die gericht is op het bouwen van een basis voor de toekomst, voor zichzelf en voor haar familie. tegenboschvanvreden sluit het seizoen af met NUMBER 46, de zesenveertigste tentoonstelling van de galerie, die een opmaat is naar het nieuwe seizoen, met werk van vier kunstenaars die een solo-presentatie zullen maken in de galerie.

Van Helen Dowling (1982, Windsor, GB) is het werk, ‘I love your language…. ’, 2016, te zien, een videowerk dat scherp stelt op de omgang met beelden in het medium video, en op de relatie van video tot film en landschap. Dowling gebruikt daarbij onder meer footage dat ze heeft geschoten in West Australië, in combinatie met geprinte beelden, en filmfragmenten die digitaal bewerkt zijn. Dat materiaal mixt ze weer met stills en effecten veroorzaakt door manipulatie van het filmmateriaal zelf: al deze elementen bij elkaar creëren een emotioneel narratief. Net zoals de zon foto’s doet verbleken, of net zoals krassen op 35mm films, zo kan video een stempel drukken op een onderwerp en daarmee een laag toevoegen aan de interpretatie van de betekenis van beelden.

“I love your language…. ” genereert een vervreemdende ervaring van plaats en tijd, die onderstreept wordt door de sensationele kracht van het licht om zowel beeld te creëren als te vernietigen. Door het samenbrengen van zeer uiteenlopend beeldmateriaal, streeft Dowling ernaar emotie en effect van elkaar te onderscheiden. In de tussenruimte ontstaan zo nieuwe mogelijkheden voor de ervaring van de beschouwer.

Lara Gasparotto (1989, Luik, BE) had onlangs een solo-presentatie in het fotomuseum in Den Haag onder de prikkelende titel ‘Ask the Dusk’ : vraag het aan de schemering. In de tekst bij deze tentoonstelling wordt het werk van Gasparotto opgevat als een dagboek dat het midden houdt tussen droom en werkelijkheid. Zelf zei ze over ‘Ask the Dusk’: ‘Dit verhaal van mij heeft geen afgebakend begin en ook geen pertinent einde, het laat slechts oprispingen zien van het leven in schaduwtinten van de tijd.’ Gasparotto fotografeert haar vrienden, geliefden, haar omgeving, landschappen: elementen uit haar dagelijks leven. Ze construeert verhalen en dat doet ze zonder een ‘hiërarchie’ aan te brengen in de beelden die ze voor die verhalen gebruikt. Zwart wit foto’s hangen broederlijk naast beelden in felle kleuren of juist zacht verschoten tinten, ingelijste werken naast prints die rechtstreeks op de muur geplakt zijn. Opmerkelijk is dat Gasparotto, die hoort bij een generatie die de ‘selfie’ als het ware heeft uitgevonden, nooit op haar eigen werk voorkomt, net zomin als dat ze situaties ensceneert. Daarmee onderstreept ze de spanning tussen het documentaire en het poëtische aspect in haar werk.

‘Interrobang’, 2017, van Chaim van Luit (1985, Heerlen, NL) bestaat uit twee leestekens: een vraagteken en een uitroepteken. Ze zijn gemaakt van neonbuizen en lichten om de beurt op. Het glas van de buizen is transparant en als het neon-gas binnenin opwarmt, kleurt het licht blauw. Iedere keer dat een van de tekens ‘aan’ gaat, wordt het werk nadrukkelijk fysiek. Leestekens zijn in zichzelf prachtige, eenvoudige symbolen die we voortdurend gebruiken, maar waar we als het ware nooit bij stil staan. Het afwisselend oplichten maakt ons plotseling bewust van de betekenis van het vraagteken en het uitroepteken: Iedere vraag genereert een antwoord, dat vervolgens weer een nieuwe vraag doet opkomen. Dit ‘perpetuum mobile’ verwijst niet alleen naar de cycli van het leven, maar ook naar het kunstenaarschap zelf waarin vragen en antwoorden elkaar onophoudelijk afwisselen.

Het werk van multimedia kunstenaar Chaim van Luit is gebaseerd op observaties van het leven van alledag, en ontstaat meestal buiten de studio. Van Luit vergroot die werkelijkheid uit en biedt ons een ander perspectief om ernaar te kijken.

In een recensie uit 2013, in (H)Art magazine, over het werk van Kelly Schacht (1983, Roeselare, BE) wordt gezegd: ‘De beelden van Kelly Schacht komen als een bouwpakket. Het beeld zelf is altijd waar je het niet verwacht: je voelt het wel maar je ziet het niet.’ Schacht bespeelt ruimtes met haar installaties die vaak bestaan uit objecten die weer zijn opgebouwd uit losse onderdelen. Taal en tekst gebruikt ze als richting gevend: het bouwpakket van Schacht wordt door de beschouwer geschikt en weer herschikt - niet letterlijk maar figuurlijk, in gedachten - in een ‘ongoing’ interactie tussen het object en de kijker. Dat gebeurt ook in het werk in de tentoonstelling ‘V for Voice’, 2015, dat bestaat uit een karretje op wielen, zo eentje waar je bijvoorbeeld glasplaten of schilderijen op kunt vervoeren. Op het karretje staan platen verstevigd karton. Aan de ene kant zie je de tekst ‘articulate’, en aan de andere kant staat op de kar een plaat met de tekst ‘lips are traders too’. Het woord traders wordt in het beeld echter krachtig ‘overruled’ door het woord ‘traiters’, verraders. Als beschouwer word je uitgenodigd om de rol van de performer op je te nemen, in een actieve poging de betekenis van het werk te doorgronden.


Wanneer en waar

  • Expositieperiode was t/m 15 jul 2017
tegenboschvanvreden
Bloemgracht 57
1016 KE Amsterdam
020-3206768

open: wo t/m za 13.00-18.00,